پلیمر، ماده پایه است (مانند PA، PEEK، PC)؛ کامپوزیت، ترکیب پلیمر (رزین) با الیاف تقویت‌کننده (شیشه، کربن، آرامید) است. کامپوزیت، استحکام و سفتی بالاتری دارد اما طراحی و فرآیند پیچیده‌تری دارد.

اگر نیاز به استحکام/سفتی بالا و کاهش وزن است، کامپوزیت. اگر نیاز به مقاومت شیمیایی، عایق یا قطعه‌سازی ساده است، پلیمر مهندسی. انتخاب در تحلیل کاربرد انجام می‌شود.

بسیاری از کامپوزیت‌ها و پلیمرها، قابل اشتعال‌اند یا دود سمی تولید می‌کنند. با افزودنی‌های ضداشتعال (FR) و انتخاب رزین مناسب، رفتار آتش بهبود می‌یابد، اما آزمون استاندارد (UL94، ASTM E84) الزامی است.

با آزمون غوطه‌وری در ماده شیمیایی در دما و زمان مشخص (مطابق استاندارد مانند ASTM D543 یا ISO 175). پلیمر نامناسب، متورم، حل یا تخریب می‌شود.

خزش: تغییر شکل تدریجی تحت بار دائمی. خستگی: شکست تحت بار سیکلی. هر دو برای قطعات سازه‌ای، باید ارزیابی شوند.

ضعف اتصال الیاف-رزین (Interface)، نفوذ رطوبت، ضربه یا فرآیند نادرست، از دلایل دلامیناسیون است. طراحی، فرآیند و آزمون بین‌لایه‌ای، از دلامیناسیون جلوگیری می‌کند.

بله. برای سازمان‌های با نگرانی زیست‌محیطی، پلیمر زیست‌پایه یا بازیافت‌پذیر ارائه می‌شود. اما خواص مکانیکی و پایداری باید با آزمون تأیید شود.

مطابق استاندارد صنعت مربوطه (ASTM، ISO، API، UL، ...). استاندارد در تحلیل کاربرد تعیین می‌شود.

با رویه کنترل کیفیت (SPC، بازرسی ورودی/خروجی، آزمون نمونه‌گیری). کیفیت پایدار بین بچ‌ها، بخشی از تحویل است.